Zapytałem, zadzwoniłem, napisałem

Byłem ciekawy tego, co odpowiedzą mi znajomi.

Dość dobra moja znajoma, lat 17. Co prawda, to taka znajomość przez znajomych, ale znajoma. Jej rodzice się rozwodzą. Nie radzi sobie w szkole. Prawdopodobnie będzie kiblować. Napisałem do niej maila i zapytałem, jak się czuje.

Mój dobry kolega. Lat 25. Najprawdopodobniej będzie żenił się ze swoją dziewczyną, z którą jest bodajże od dwóch-trzech lat. Dobrze zarabia, ale pracę ma wycieńczającą: wyjeżdża na dwa tygodnie z miasta, pracuje 12 godzin na dzień i wraca zmęczony. Zadzwoniłem i zapytałem, jak się czuje.

Mój brat. Lat 24. Jak na razie, stoi w miejscu. Ma dziewczynę z Warszawy, ale bardziej prawdopodobne, że to ona przeprowadzi się tu, do mojego miasta. A mój brat ciągle mieszka z rodzicami. Wydaje mnóstwo forsy na piwo i fajki. Praktycznie wszystkie zarobione pieniądze. Zapytałem się go, jak się czuje.

I wiecie, co mi wszyscy odpowiedzieli?

Że czują się “dobrze”.

WSZYSCY ZAWSZE czują się, kurwa, DOBRZE.

Ale, tak naprawdę, nie czujemy się dobrze. Czasami czujemy ból, jesteśmy skrzywdzeni i niewiele brakuje, żebyśmy całkowicie się załamali. I to, moi drodzy, jest stan, który można nazwać “dobrym”.

Przyznaj się do tego, że masz czasem problem. Nie rób z siebie twardego skurwysyna, bo takim nie jesteś. Nikt nie jest.