Potrzeba potrzeby

Życie powinno być maksymalnie proste. Ot, co!

Na przykład – kiedy chce mi się jeść, to po prostu idę do kuchni i robię sobie kanapkę, dwie. Kiedy chce mi się pić, nastawiam wodę na ogień, żeby zrobić sobie herbatę albo kawę. Kiedy chce mi się srać albo sikać, idę do kibla. Kiedy jestem senny, śpię. Kiedy jestem pełen energii i mam ochotę coś zrobić, to właśnie to robię. I tyle.

Kiedy mam ochotę obcować z geniuszem literackim, to czytam Franka Herberta. Kiedy mam ochotę posłuchać porządnej muzyki albo poruszających tekstów, to włączam płytę Kazika albo Toma Waitsa. Kiedy chcę popatrzeć na poruszający film, puszczam “Dzień świra” albo “Donniego Darko”. Kiedy chcę obcować z kulturą wyższą, to po prostu to robię.

Mamy mnóstwo potrzeb w życiu, prawda? Wyższego i niższego szczebla. I je wszystkie chcemy zaspokoić. Niezaspokojona potrzeba zaczyna się w nas wgryzać, gromadzi się w nas złość i żółć, a kiedy ona wyleje, lepiej nie stanąć jej na drodze.

Mamy mnóstwo potrzeb w życiu, ale za każdym razem, kiedy kończy się dzień, mamy tylko jedną: chcemy czuć się potrzebni.

Pamiętam niedawne jeszcze czasy, kiedy byłem we wspaniałym związku i byłem jej potrzebny. Potrzebowała mnie, tak samo jak ja potrzebowałem jej. Mogliśmy na siebie wzajemnie liczyć, ale myśl o tym, że jestem jej tak bardzo potrzebny sprawiała, że czułem się… Ciężko to określić.

Nie wiem, jak was, ale mnie to po prostu krzepi. Że ktoś nas potrzebuje.

Teraz jednak nie jestem nikomu potrzebny. Owszem, mam rodzinę, mam przyjaciół. Tak, jestem potrzebny w domu i w pracy, potrzebny jestem także towarzysko. Wiem o tym doskonale.  Ale mogą mnie tam zastąpić: rodzina ciągle się zwiększa i zmniejsza, w pracy znajdą kogoś na moje miejsce, a moi przyjaciele pozostaną przyjaciółmi, nie rozejdą się tylko dlatego, że mnie zabraknie. Chciałbym poczuć się potrzebny komuś, kto nie będzie mógł ścierpieć mojego braku.

Nie wiem, jak was, ale ten fakt mnie dobija.

Potrzeba potrzeby.